mycatmycat

By mycat

Χρησιμοποιήστε τη σωστή αμπούλα–μη δηλητηριάζετε τη γάτα σας

Ο οργανισμός κτηνιατρικών φαρμάκων (VMD) του Ηνωμένου Βασιλείου ανακοίνωσε πρόσφατα συμβουλές για την πρόληψη της τοξίκωσης των γατιών από την φαρμακευτική ουσία περμεθρίνη.
  Read more

By mycat

Οδηγίες επιβίωσης για ορφανά γατάκια

Πρώτο ταξίδι…και τελευταίο.
Αν, πηγαίνοντας το πρωί να πετάξετε τα σκουπίδια σας δείτε μια πλαστική σακούλα στον κάδο να χοροπηδάει ή να ανασαίνει ή ακόμα και να μιλάει…μην πανικοβληθείτε.
Δεν αρχίσατε ξαφνικά να ακούτε φωνές ούτε να βλέπετε ζωντανές σακούλες.
Απλά γίνατε μάρτυρας σε μια ακόμα ιστορία… «ανεπιθύμητων», πεταμένων γατιών.
Γνωρίσατε από κοντά, ακόμα μια σκληρή επέμβαση στο δικαίωμα κάθε πλάσματος για ζωή.
Ο κάθε οργανισμός μετά από αγώνα χιλιάδων προκλήσεων, δοκιμασιών και αλλαγών μέσα στη μήτρα της μητέρας του, παίρνει τελικά το βραβείο να γεννηθεί και να ζήσει. Εκεί έξω όμως περιμένουνε δυο άκαρδα «ανθρώπινα» χέρια που εγκλωβίζουν την ζωή του μέσα σε μια πλαστική σακούλα, μέσα σε μια μήτρα θανάτου και την επιβιβάζουν με το ζόρι στον σκουπιδοτενεκέ … ταξίδι στην ανυπαρξία!
Αν εκείνο το πρωί νοιώσετε θλίψη και αγανάκτηση και αποφασίσετε να σκίσετε την σακούλα για να προσφέρετε οξυγόνο σε μια χούφτα πεινασμένων για επικοινωνία και ζωή «ανεπιθύμητων» γατιών, ίσως, οι οδηγίες που ακολουθούν να σας βοηθήσουν.

Αν υπάρχει μητέρα (αλλά δεν μπορεί να ανταποκριθεί).

Ψάξτε τριγύρω, στην γειτονιά, μήπως συναντήσετε την μητέρα τους, μια μάνα γάτα που γεμάτη αγωνία ζητάει τα μωρά της… Αν είστε τυχεροί και την βρείτε ελέγξτε αν μπορεί να τα θρέψει. Αν δεν μπορεί χωρίστε τα μικρά σε ομάδες που περιλαμβάνουν γατάκια με το ίδιο περίπου βάρος. Ενώ η μια ομάδα τρωει από την μητέρα, η άλλη την τρέφεται με μπιμπερό. Στο επόμενο γεύμα (4 γεύματα φαγητού την ημέρα) οι ομάδες αλλάζουν και αυτή που πρόκειται να επισκεφτεί την μητέρα ταίζεται λίγο με το μπιμπερό για να μετριαστεί ο «βίαιος» θηλασμός.
Αν ανακαλύψετε και μια άλλη γατομητέρα να θηλάσει τα μικρά τότε τα ορφανά παίρνουν καλύτερη θρέψη, ελαττώνεται η θνησιμότητα, βελτιώνεται η άμυνα και προάγεται η κοινωνική τους ανάπτυξη.

Αν δεν υπάρχει μητέρα (το συνηθέστερο).

Οργανώστε τις προσπάθειές σας. Σε αυτή τη περίπτωση σας περιμένει αρκετή δουλειά.

Ζέστη

Τα γατάκια κουλουριάζονται το ένα πάνω στο άλλο καθώς και πάνω στην μητέρα για να διατηρήσουν την θερμοκρασία τους. Αν αναπτυχθεί υποθερμία, είναι ήδη κοντά τους μια από τις συχνότερες αιτίες θανάτου.
—Τοποθετήστε θερμόμετρο χώρου για να ελέγχετε την θερμοκρασία.
Η ιδανική θερμοκρασία περιβάλλοντος είναι 35οC για 0 – 2 εβδομάδων νεογέννητα (πριν ανοίξουν τα μάτια τους), 28οC για γατάκια 2 – 3 εβδομάδων και 25oC για μεγαλύτερα των 3 εβδομάδων.
—Χρησιμοποιήστε μπουκάλια ζεστού νερού τυλιγμένα με πετσέτες και θερμοφόρες για να διατηρήσετε την θερμοκρασία που επιθυμείτε. Κοινές ή ειδικές υπέρυθρες λάμπες θέρμανσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν αν τα γατάκια έχουν διέξοδο και μπορούν να αποφύγουν το φως όποτε θέλουν.
Προσοχή: Η υπερθερμία μπορεί να οδηγήσει γρήγορα σε αφυδάτωση, την συχνότερη δηλαδή αιτία θανάτου.

Σπίτι

Χαρτοκιβώτια, τσάντες και κλουβιά μεταφοράς μπορούν να παίξουν τον ρόλο της θερμοκοιτίδας.
Το δάπεδό τους να είναι ζεστό, απορροφητικό, μαλακό και να μην περιέχει τρίχες και κλωστές που μπορούν να τυλιχτούν γύρω από το πόδι ή το κεφάλι κάποιου γατιού ούτε άλλα επικίνδυνα για πνιγμό αντικείμενα. Καλές λύσεις για δάπεδο είναι παλιές πετσέτες, πάνες μιας χρήσης, ύφασμα από συνθετικό «fleece». Το δάπεδο να αλλάζεται συχνά!

Φροντίδα

—Ορφανά που δεν έχουν θηλάσει μητρικό γάλα, δεν έχουν αντισώματα και πρέπει να τα προφυλάξετε να μην έρθουν σε επαφή με ενήλικες γάτες ή γατάκια άλλων τοκετών.
—Η καθαριότητα είναι απαραίτητη για να μπορέσουν να μεγαλώσουν. Πριν ασχοληθείτε μαζί τους πλύνετε τα χέρια σας με υγρό αντισηπτικό σαπούνι (και ξεπλύνετέ τα πολύ καλά με νερό).
—Κάθε μέρα σκουπίστε προσεκτικά και τρυφερά ολόκληρο το σωματάκι τους με ζεστό βρεγμένο μαλακό ύφασμα για λόγους καθαριότητας και στη συνέχεια στεγνώνουμε. Τα σύνεργα του ταίσματος και του δαπέδου να καθαρίζονται και να απολυμαίνονται τακτικά.
—Τα μικρά να ζυγίζονται συχνά (ζυγαριά κουζίνας) για να εκτιμηθεί η πρόοδός τους. Το γατάκι που διατρέφεται σωστά κερδίζει 10 γραμμάρια την ημέρα και βγάζει σχηματισμένα κιτρινωπά κόπρανα.
Μικρά που υποσιτίζονται δεν κερδίζουν βάρος, είναι ανήσυχα και κλαίνε συνέχεια.
Η σοβαρή διάρροια προκαλεί αφυδάτωση. Αν δεν επέμβει κτηνίατρος, οδηγεί στο θάνατο.
—Μετά από κάθε τάισμα ορφανών ηλικίας 0 έως 3 εβδομάδων μην ξεχνάτε να χαϊδέψτε με λίγο βαμβάκι βρεγμένο σε ζεστό νερό την περιοχή που βρίσκονται τα γεννητικά τους όργανα και ο πρωκτός τους ώστε να προκαλέσετε την λειτουργία του αντανακλαστικού της αφόδευσης και της ούρησης που απουσιάζει.
Ακριβώς το ίδιο θα έκανε η μητέρα τους με την γλώσσα της.

Νερό

—Τα ορφανά γατάκια πρέπει να λαμβάνουν περίπου 1,8 ml νερό για κάθε 100 gr. σωματικού βάρους την ημέρα.
—Αν δεν προσλαμβάνουν το αναγκαίο νερό με το γάλα που πίνουν, το νερό που τους λείπει πρέπει να τους χορηγείται σαν ξεχωριστό γεύμα.

Τροφή

Το γάλα της γάτας προσφέρει, εκτός από τις κατάλληλες θρεπτικές ουσίες, παράγοντες που βοηθούν την πέψη και την άμυνα του οργανισμού. Κάθε μικρό θηλάζει 47 γραμμάρια γάλα την ημέρα κατά τον πρώτο μήνα της ζωής του.
Δεν έχει βρεθεί υποκατάστατό του γάλακτος της γάτας. Η σύστασή του διαφέρει πολύ από το γάλα των άλλων ζώων.
—Προτιμήστε γάλα για μικρά γατάκια που πωλείται σε Pet-shops.
Ακολουθώντας τις οδηγίες του κατασκευαστή είστε πιο κοντά στην σύσταση του γατίσιου (στην αρχή ίσως λίγο πιο αραιό). Το γάλα σε σκόνη να το ανακατεύετε καλά ώστε να μην σβολιάζει και φράζει την συσκευή ταίσματος.
—Φτιάχνετε την ποσότητα που χρειάζεται για 2-3 γεύματα και απορρίπτετε αυτό που περισεύει κάθε 6-8 ώρες.
—Τα νεογέννητα τρέφονται κάθε 2- 4 ώρες. Εσείς μπορείτε να τα τρέφετε κάθε 4-6 ώρες.
—Το γάλα και τα σύνεργα χορήγησής του να είναι παντα ζεστά (38οC) και ποτέ κρύα.
—Σωστή στάση θηλασμού: Ξαπλωμένα μπρούμυτα με το κεφαλάκι τους ελαφρά σηκωμένο. Μην ταίζετε πολύ γρήγορα γιατί μπορεί να συμβεί αναγωγή, πνιγμός, διάρροια.
—Αρχίστε τον απογαλακτισμό των γατιών στην ηλικία των 3 με 4 εβδομάδων. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τα μάθετε να τρώνε από ρηχό πιάτο και σταδιακά να ελαττώνετε το γάλα και να αναμιγνύετε βαθμιαία όλο και περισσότερη κονσέρβα για αναπτυσσόμενα γατάκια και αργότερα κροκέτα.

Τρόποι ταίσματος

—Μπιμπερό

Συνιστάται σε γατάκια που μπορούν να θηλάσουν. Απαιτεί περισσότερο χρόνο αλλά τους επιτρέπει να φάνε μέχρι του σημείου που θα νοιώσουν ότι χόρτασαν.
Μεγάλη ποικιλία από μπιμπερό είναι διαθέσιμη στα Pet-shops. Το άνοιγμα της ρόγας μπορεί να τροποποιηθεί. Κόψετε την με ένα ξυραφάκι οριζόντια (σαν σχισμή). Και όχι «τρύπα» όπως συμβουλεύουν πολλοί. Αναποδογυρίστε το μπιμπερό χωρίς να το ζουλίξετε και ελέγξτε να πέφτει μία-μία σταγόνα γάλακτος. Τοποθετήστε το γατάκι στην σωστή θέση ταίσματος.
Όταν ταίζετε μην ζουλάτε το μπιμπερό γιατί μπορεί να πνιγεί.

—Σύριγγα ταίσματος

Απαραίτητη μέθοδος για αδύνατα ορφανά που δεν ξέρουν να θηλάσουν. Μην το επιχειρήσετε μόνοι σας. Απαιτείται προηγουμένως η εκπαίδευσή σας από κτηνίατρο.

Κοινωνικότητα

Η περίοδος κοινωνικοποίησης της γάτας (η ηλικία που εξοικειώνεται με ένα είδος ζώου και στην περίπτωσή μας με την γάτα αλλά και με τον άνθρωπο) είναι η ηλικία μεταξύ 2 και 7 εβδομάδων.
—Επιδιώξτε σε αυτή την ηλικία να νοιώσουν αρκετή σωματική επαφή μαζί σας. Έτσι θα βελτιωθεί και η φυσική και η κοινωνική τους ανάπτυξη.
Γατάκια που αναπτύσσονται μόνα τους κινδυνεύουν να γίνουν μοναχικά. Αν δεν είναι κοινωνικά με τις γάτες δεν μπορούν να ζήσουν ούτε σαν αδέσποτα. Αν δεν είναι κοινωνικά με τους ανθρώπους δεν θα υιοθετηθούν ποτέ όσο τυχερά και να είναι.
—Αν παρατηρηθεί επίμονο πιπίλισμα του ενός στο άλλο υπάρχει πιθανότητα να προκληθούν τραύματα του δέρματος. Τότε χωρίστε τα για μερικές μέρες.

Προβλήματα

—Διάρροια.
Το συχνότερο πρόβλημα στα ορφανά γατάκια είναι η ήπια διάρροια : χαλαρά και κίτρινα κόπρανα, και η σοβαρή διάρροια: γκρι κόπρανα σαν νερό. Η σοβαρή διάρροια χρειάζεται θεραπεία από γιατρό γιατί αλλιώς οδηγεί σε αφυδάτωση και πολύ γρήγορα σε θάνατο.
Διαλύστε το γάλα που δίνετε κατά 50% με νερό.
Μειώστε την ποσότητα των επομένων γευμάτων και ελέγχετε τα κόπρανα που παράγονται. Αν υπάρχει βελτίωση αυξάνετε την ποσότητα αλλά και την πυκνότητα του κάθε γεύματος μέχρι να φτάσετε ξανά την κανονική δόση.
—Δεν μεγαλώνει ή χάνει βάρος
Πίνει αραιό γάλα ( λίγες θερμίδες/ml) με αποτέλεσμα να χρειάζεται μεγαλύτερη ποσότητα ανά γεύμα από αυτήν που χωράει στο στομάχι των 15 κυβικών εκατοστών του νεογέννητου.
—Υπογλυκαιμία
Αν το γάλα που πίνει είναι πυκνό (πολλές θερμίδες/ml) και προσθέσουμε το ημερήσιο νερό που του λείπει (και πρέπει να το πάρει) θα αραιωθούν τα θρεπτικά του συστατικά και μπορεί να προκληθεί υπογλυκαιμία.
—Μην χρησιμοποιείτε τις παρακάτω τροφές:
Ασπράδι αβγού: Δεσμεύει την βιταμίνη Β, και προκαλεί διάρροια.
Ανθότυρο (cottage cheese): προκαλεί σκληρά πήγματα στο στομάχι.
Κρέμα γάλακτος: Περιέχει ψηλές συγκεντρώσεις λιπαρών οξέων μέσης και βραχείας αλυσίδας και σχεδόν καθόλου λινολεϊκό οξύ (που περιέχει άφθονο το γατίσιο γάλα).

Συνοψίζοντας φροντίζουμε το γατάκι να είναι πάντα ζεστό, κάνουμε πολλά μικρά γεύματα, βοηθάμε πάντα μετά από κάθε γεύμα στην ούρηση/αφόδευση και φροντίζουμε για την καθαριότητά του.

Είναι κατόρθωμα αν η πράξη αγάπης σας στεφθεί με επιτυχία.
Αλλά στη ζωή της γάτας (και θα ήθελα και στην δική μας) δεν »μετράει» η αποτελεσματικότητα και η επιτυχία.
Μετράει η συνεχής προσπάθεια να κάνουμε τον εαυτό μας χαρούμενο για τις επιλογές του και τις πράξεις του.

Καλή Επιτυχία!!!

Πηγή ailouros.gr

By mycat

Τοξοπλάσμωση – Όλη η αλήθεια

Τοξοπλάσμωση και γάτα

Το τοξόπλασμα είναι μια παρασίτωση των εμπύρηνων κυττάρων του αίματος και των ιστών σχεδόν όλων των θηλαστικών, πτηνών, λαγόμορφων και τρωκτικών και οφείλεται στο πρωτόζωο Toxoplasma gondii.

Το 30% από τους ανθρώπους που έχουν μολυνθεί εμφανίζουν κλινικά συμπτώματα και αυτό συμβαίνει σχεδόν αποκλειστικά μετά την πρώτη μόλυνση. Η δραματικότερη επίπτωση του νοσήματος γίνεται όταν μια γυναίκα μολύνεται για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της όπου υπάρχει το ενδεχόμενο αποβολής ή μόλυνσης του εμβρύου που μπορεί να προκαλέσει βλάβες σε πολλά συστήματά του.

Η γάτα είναι εκείνη η οποία διασπείρει το παράσιτο στο περιβάλλον αυτό όμως συμβαίνει μόνο για 2-20 ημέρες σε ολόκληρη τη ζωή της γάτας. Η διασπορά γίνεται με τα κόπρανα της γάτας τα οποία περιέχουν μόνο άωρες ωοκύστεις του παρασίτου (που δεν μπορούν να μολύνουν τον άνθρωπο) και πρέπει να παραμείνουν στο περιβάλλον για 2-4 ημέρες έτσι ώστε να γίνουν ώριμες ωοκύστεις και να είναι δηλαδή ικανές να μολύνουν τον άνθρωπο και τα ζώα.

Η γάτα μπορεί να μολυνθεί:

  1. Από ωμό ή ατελώς ψημένο κρέας μολυσμένο με κύστες τοξοπλάσματος
  2. Από ώριμες ωοκύστεις που βρίσκονται στο περιβάλλον (χώμα, χόρτα)
  3. Ενδομητρικά

Για να εκμηδενίσουμε λοιπόν τον κίνδυνο μόλυνσης της γάτας μας δεν θα πρέπει να την ταϊζουμε με ωμό ή ατελώς ψημένο κρέας και την κρατάμε αποκλειστικά μέσα στο σπίτι έτσι ώστε να μην έρθει σε επαφή με μολυσμένο περιβάλλον ή καταναλώσει τρωκτικά ή πτηνά.

Ο άνθρωπος μπορεί να μολυνθεί:

  1. Από ωμό ή ατελώς ψημένο κρέας μολυσμένο με κύστες τοξοπλάσματος
  2. Από ώριμες ωοκύστεις που βρίσκονται σε άπλυτα ωμά φρούτα ή λαχανικά, σε μολυσμένο νερό, στο χώμα
  3. Από απαστερίωτα γαλακτοκομικά
  4. Ενδομητρικά

Για την προστασία του ανθρώπου από το Toxoplasma gondii θα πρέπει:

  1. Να καταναλώνει μόνο καλά ψημένο κρέας και παστεριωμένα γαλακτοκομικά
  2. Να κάνει πολύ σχολαστικό πλύσιμο με σαπούνι στα φρούτα και τα λαχανικά που καταναλώνει
  3. Να τηρεί πολύ καλά τους κανόνες υγιεινής και να χρησιμοποιεί γάντια όταν κάνει εργασίες σε χώμα
  4. Στην περίπτωση που η γάτα του σπιτιού έχει πρόσβαση στο εξωτερικό περιβάλλον τότε να γίνεται καθημερινός καθαρισμός της αμμοδόχου της, έτσι ώστε να μην προλάβουν να γίνουν ικανές να μολύνουν οι ωοκύστες στα κόπρανα (χρειάζονται 2-4 ημέρες).

 

Συμπερασματικά λοιπόν ο άνθρωπος δε μολύνεται άμεσα από τη γάτα καθώς η γάτα δεν έχει ώριμες ωοκύστεις στο τρίχωμα, το σώμα ή το σάλιο της και η προστασία του δεν μπορεί να επιτευχθεί με την αποφυγή επαφής του με γάτες ή την απομάκρυνσή τους από το περιβάλλον του. Η πραγματική προστασία του ανθρώπου γίνεται με την λήψη των μέτρων που αναφέρθηκαν.
Πηγή ailouros.gr

By mycat

Φροντίδα της ηλικιωμένης γάτας…

Ηλικιωμένη γάτα και η φροντίδα της

Καλά νέα. Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι γάτες, όπως και οι άνθρωποι, ζουν όλο και περισσότερο. Τα τελευταία χρόνια, έχουμε μια αύξηση του αριθμού των γατιών που ξεπερνούν την ηλικία των 10 χρόνων και ζουν περισσότερο από 15-17 χρόνια. Αυτό οφείλεται στην σωστή τους διατροφή και στην ιατρική βοήθεια που λαμβάνουν.
Μπορεί να σας φαίνεται σαν χτες που φέρατε στο σπίτι το ζωηρό μικρό γατάκι σας.
Στην ηλικία όμως των 7 χρόνων της ζωής του λέγεται μεσήλικας.
Στην ηλικία των 12 χρόνων λέγεται ηλικιωμένη.
Στην ηλικία των 15 χρόνων λέγεται υπερήλικη.
Τονίζουμε την λέξη «λέγεται» γιατί πολλές φορές λέγεται αλλά δεν είναι.
Η ηλικία δεν είναι ένας αριθμός. Είναι η μέτρηση των αποτελεσμάτων του χρόνου πάνω σε κάποιο σώμα.
Πολλοί παράγοντες επιδρούν στην διαδικασία της γήρανσης και βρίσκονται κάτω από επικεφαλίδες όπως κληρονομικότητα ή περιβάλλον. Το να κατέχει κάποιος «καλά» γονίδια είναι θέμα τύχης, υπάρχουν όμως μέτρα που μπορεί να πάρει ώστε να κάνει το ρολόι της ζωής του «να πηγαίνει πίσω», να μετρά δηλαδή όσο πιο αργά μπορεί τον χρόνο.

Αποτελέσματα της ώριμης ηλικίας

Τα χρόνια που περνούν, φέρνουν αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του σώματος.
Οι ώριμες γάτες είναι λιγότερο δραστήριες, ο μυϊκός τους τόνος είναι ελαττωμένος και συνεπώς είναι ελαττωμένη και η ικανότητα να τρέχουν, να πηδούν και να σκαρφαλώνουν.
Η έλλειψη άσκησης συμβάλλει στη δυσκαμψία των αρθρώσεων.
Συχνά υποφέρουν από φτωχή όρεξη επειδή οι αισθήσεις της όσφρησης και της γεύσης ελαττώνονται.
Αλλά και τα συχνά προβλήματα των δοντιών αποθαρρύνουν την λήψη φαγητού.
Η λειτουργία των εντέρων μειώνεται, προκαλώντας προβλήματα όπως ελαττωμένη ικανότητα απορρόφησης θρεπτικών ουσιών, απώλεια βάρους και δυσκοιλιότητα.
Έχουν ελαττωμένη δίψα και έτσι αυξάνεται ο κίνδυνος αφυδάτωσης. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο σε γάτες με νεφρικά προβλήματα.
Τείνουν να κοιμούνται λιγότερο βαθιά αλλά περισσότερο συχνά.
Έχουν φτωχό τρίχωμα που τις κάνει πιο ευπαθείς στο κρύο και την υγρασία.
Τα ευχάριστα νέα είναι ότι πολλές από αυτές τις καταστάσεις μπορούν να ελεγχθούν ή ακόμη και να προληφθούν αν τις διαγνώσουμε νωρίς και επέμβουμε θεραπευτικά.

Κάτι παραπάνω γι’ αυτήν

Μεγαλύτερη φροντίδα στις ανέσεις
Είναι σίγουρο ότι η «ώριμη» γάτα θα εκτιμήσει πολύ κάποιες επιπλέον φροντίδες για την άνεσή της, όπως ένα ζεστό άνετο κρεβάτι που θα τοποθετήσετε σε μια περιοχή μακριά από ρεύματα, όπου θα μπορεί να κοιμηθεί χωρίς να ενοχλείται.
Μερικές φορές χρειάζεται βοήθεια για να χρησιμοποιήσει – να σπρώξει – το ειδικό πορτάκι και να βγει στο μπαλκόνι ή στον κήπο και το πιο απλό είναι να το αφήνετε ανοιχτό όσο βρίσκεται έξω.
Ένα σκαλοπατάκι έτσι ώστε να μπορεί να ανεβαίνει ευκολότερα σε ψηλότερα σημεία που συνήθιζε να ανεβαίνει θα τη βοηθούσε αρκετά.
Ειδική προσοχή πρέπει να δοθεί στα νύχια της ώριμης γάτας. Είναι λιγότερο ικανά να μαζεύονται στη «θήκη» τους και για αυτό περισσότερο πιθανό να πιαστούν στο χαλί ή αν παραμεγαλώσουν να καρφωθούν επώδυνα στην πατούσα της.
Ο γιατρός μπορεί να σας συμβουλεύσει πότε και πως κόβονται τα νύχια με ασφάλεια.
Με την πάροδο της ηλικίας, γίνεται λιγότερο ικανή να περιποιηθεί τον εαυτό της και πρέπει να βοηθηθεί από σας για τον καλλωπισμό της. Καθαρίζοντάς την θα αντιληφθείτε εγκαίρως ογκίδια ή παράσιτα (ψύλλους) που αλλιώς δεν θα τα είχατε προσέξει.
Μπορεί να είναι αναγκαίο να σκουπίζετε ευγενικά με μια γάζα, βρεγμένη σε ζεστό νερό, κάθε έκκριμα γύρω από τα μάτια, την μύτη ή τον πρωκτό της.

Προληπτική ιατρική φροντίδα

Τακτικοί έλεγχοι πρέπει να γίνονται τουλάχιστον δυο φορές τον χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να προλάβουμε ή να εξακριβώσουμε πολύ έγκαιρα την εμφάνιση μιας νόσου όταν ακόμη είναι εύκολη (και συνήθως φτηνή) η θεραπεία της.
Στην καλύτερη περίπτωση που τίποτα δεν βρεθεί να νοσεί, έχουμε στα χέρια μας αποτελέσματα ελέγχων που συγκρινόμενα με μελλοντικές εξετάσεις μπορούν να δείξουν ακόμη και την τάση της γάτας προς μια συγκεκριμένη νόσο και να αρχίσουμε την πρόληψη πολύ πριν «αποφασίσει» να εμφανιστεί.

Συνήθη ιατρικά προβλήματα

  • Νεφρική ανεπάρκεια είναι μια από τις περισσότερο συχνές διαγνώσεις στην ώριμη γάτα.
  • Υπερθυρεοειδισμός (υπερδραστήριος αδένας)
  • Σακχαρώδης διαβήτης (αυξημένη γλυκόζη στο αίμα)
  • Υπέρταση (υψηλή πίεση αίματος)
  • Νεοπλασίες
  • Περιοδοντική νόσος (νόσος δοντιών και ούλων)
  • Αρθρίτιδα

Η διάγνωση του προβλήματος πρέπει να γίνεται νωρίς για να δοθεί έγκαιρα η κατάλληλη θεραπεία και να διατηρηθεί η καλή ποιότητα ζωής όσο το δυνατόν περισσότερο.
Οι γάτες είναι αστέρες υποκριτικής. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρετε τα βασικά αλλά «κρυφά» συμπτώματα που μαρτυρούν την ύπαρξη κάποιας αρρώστιας:

  • Αλλαγή στην κατανάλωση του νερού
  • Αλλαγή στην όρεξη
  • Λήθαργος ή κατάπτωση
  • Αλλαγή στην παραγωγή ούρου
  • Δυσκοιλιότητα
  • «Λέρωμα» εκτός αμμολεκάνης
  • Αλλαγή στην διάθεση. Νευριάζει εύκολα
  • Εμετός ή Διάρροια
  • Αλλαγή βάρους
  • Κακοσμία στην αναπνοή
  • «Φουσκώματα» πάνω ή κάτω από το δέρμα
  • Εγκατάλειψη του αυτοκαθαρισμού του σώματός της
  • Δυσκαμψία, δυσκολία στα άλματα

Τα φάρμακα και η ηλικιωμένη γάτα

Οι Ηπατικές και Νεφρικές νόσοι επηρεάζουν την ικανότητα της ώριμης γάτας να αντιδράσει στα φάρμακα. Τα περισσότερα απομακρύνονται από το σώμα δια μέσου των νεφρών και του ήπατος, έτσι νόσοι αυτών των οργάνων προκαλούν την συσσώρευση φαρμάκων στο αίμα πολλές φορές σε τοξικά επίπεδα. Η εκλογή και η δόση τους πρέπει να τροποποιείται όταν θεραπεύουμε γηριατρικό ασθενή.
Το πρόβλημα μεγαλώνει αν η γάτα είναι αφυδατωμένη.
Μερικές φορές η θεραπεία στοχεύει στο να ανακουφίσει τα συμπτώματα και όχι να θεραπεύσει την ίδια την νόσο.
Οι θεραπείες δεν πρέπει να συνεχίζονται αν έχουν παρενέργειες ή αν η χορήγηση του φαρμάκου αναστατώνει την γάτα.

Να θυμάστε πάντα ότι η ποιότητα της ζωής είναι ο σπουδαιότερος παράγοντας και στόχος μας είναι η διατήρησή της όσο μας το επιτρέπει η ίδια η γάτα.
Πηγή ailouros.gr

By mycat

Οδοντικές νόσοι της γάτας!

Οι οδοντικές νόσοι συνδέονται, συνήθως, με την οδοντιατρική πλάκα και το σχηματισμό πέτρας.

Πλάκα

Η πλάκα είναι μια πολύπλοκη στρώση από βακτήρια που αναπτύσσεται στην επιφάνεια των δοντιών. Αρχικά το στρώμα της πλάκας δεν είναι άμεσα ορατό, αλλά μπορεί να φανεί με τη χρήση διαλύματος που λεκιάζει τη στρώση. Καθώς το στρώμα της πλάκας μεγαλώνει και γίνεται παχύτερο, μπορούμε να το δούμε συχνά σαν ένα μαλακό, γκρι ή λευκό στρώμα στην επιφάνεια των δοντιών. Η πλάκα είναι σημαντική διότι είναι η πιο κοινή αιτία της οδοντικής νόσου. Η λήψη μέτρων για να βοηθήσουμε τη μείωση της οδοντικής πλάκας αποτελεί, επομένως, ένα σημαντικό βήμα στην προσπάθεια να αποτραπούν οι ασθένειες των δοντιών στις γάτες. Η πλάκα μπορεί να αφαιρεθεί με το βούρτσισμα, πρακτική που βοηθά στη διατήρηση υγιών ούλων.

Πέτρα

Αν η πλάκα αφεθεί μπορεί να σκληρύνει λόγω της απόθεσης ουσιών, όπως το ασβέστιο, στο στρώμα της πλάκας. Η σκληρή, ασβεστώδης πλάκα είναι γνωστή ως πέτρα. Η πέτρα είναι ορατή και μοιάζει με κρεμ/κίτρινη ή καφέ σκληρή εναπόθεση στην επιφάνεια των δοντιών. Η πέτρα συνήθως δεν μπορεί να απομακρυνθεί με απλά μέτρα, όπως το βούρτσιμα, κατά συνέπεια είναι απαραίτητος ένας κτηνίατρος.

Οι οδοντικές νόσοι επηρεάζουν τις γάτες σε οποιαδήποτε ηλικία και ποικίλουν σε σοβαρότητα. Διάφοροι παράγοντες επηρεάζουν την πιθανότητα να συμβεί μια ασθένεια, συμπεριλαμβανομένων των εξής:

  • ευθυγράμμιση των δοντιών
  •  διατροφή
  •  οδοντιατρική φροντίδα
  • χημεία του στόματος
  • μολυσματικές νόσοι

Ευθυγράμμιση των δοντιών

Τα δόντια που είναι τοποθετημένα στραβά στο στόμα είναι πιο πιθανό να συσσωρεύσουν πλάκα και πέτρα από αυτά που είναι ευθυγραμμισμένα. Οι λόγοι της δυσευθυγράμμισης περιλαμβάνουν:

 -Ράτσα

Οι ράτσες με κοντή μουσούδα, π.χ. Περσίας, Τσιντσιλά, Βρετανικές και Εξωτικές κοντότριχες, έχουν συχνά λάθος τοποθετημένα δόντια. Οι σιαγόνες τους είναι πολύ μικροί για να φιλοξενήσουν την οδοντοφυϊα, με αποτέλεσμα το συνωστισμό και την κακή ευθυγράμμιση των δοντιών.

-Διατήρηση αποβαλλόμενων δοντιών

Σε ορισμένες περιπτώσεις τα αποβαλλόμενα δόντια (δόντια γαλουχίας) διατηρούνται αφού έχουν βγει τα μόνιμα δόντια. Αν το ενήλικο δόντι δεν σπρώξει το παλιό βγαίνοντας, τότε μπορεί να αναγκαστεί να μεγαλώσει στραβά με αποτέλεσμα τη δυσευθυγράμμιση.

-Τραύμα της γνάθου ή συγγενείς ανωμαλίες

Μερικές φορές η σιαγόνα μιας γάτας μπορεί να έχει αφύσικο σχήμα. Εάν μια γάτα γεννιέται με ελάττωμα στη γνάθο, τότε αυτό μπορεί να συσχετιστεί με καλή ευθυγράμμιση των δοντιών και αναπτυξιακές ανωμαλίες, π.χ. προεξέχοντες/υπερβαίνοντες γνάθοι. Μια άλλη αιτία θα ήταν ένα τραύμα από τροχαίο ατύχημα.

Διατροφή

Η διατροφή παίζει ρόλο στην εξέλιξη της οδοντικής νόσου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι μαλακή, υγρή τροφή δεν παρέχει λειαντική δράση στα δόντια κατά το μάσημα και έτσι δεν προλαμβάνει το σχηματισμό πλάκας. Η τροφή αυτή συγκεντρώνεται και κολλάει στα δόντια ενθαρρύνοντας τα βακτήρια και την πλάκα. Η ξηρή τροφή είναι πιο λειαντική και ενθαρρύνει το μάσημα. Είναι λιγότερο πιθανό να κολλήσει στα δόντια και έτσι η πλάκα σχηματίζεται πιο αργά. Είναι διαθέσιμες στην αγορά τροφές που έχουν σκοπό να βοηθήσουν στην πρόληψη της πέτρας. Αυτές οι τροφές έχουν σχεδιαστεί για να αυξήσουν την διείσδυση των δοντιών στις κροκέτες και έτσι παρέχουν περισσότερη λειαντική δράση για να μειωθεί η συσσώρευση πέτρας. Ωστόσο, επί του παρόντος, δεν έχει αποδειχθεί η μακροχρόνια αποτελεσματικότητά τους στη μείωση των νόσων των ούλων.

Η κατ’ οίκον φροντίδα

Το βούρτσισμα των δοντιών είναι, ίσως, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μειωθεί η πλάκα. Όπως και στους ανθρώπους, το βούρτσισμα δε θα εμποδίσει μόνο το σχηματισμό πλάκας και πέτρας, αλλά επίσης θα διατηρήσει την υγεία των ούλων και θα μειώσει την κακή αναπνοή. Συνιστάται βούρτσισμα καθημερινά, 1 ή 2 φορές, και μπορεί να εφαρμοστεί σε γάτα σε οποιαδήποτε ηλικία.

Στοματική χημεία, ξενιστές και ανοσοποιητική αντίδραση

Μερικές γάτες θα είναι πάντα επιρρεπείς σε οδοντιατρικές ασθένειες παρά κάθε προσπάθεια που γίνεται για την αποτροπή τους. Πιστεύεται ότι η χημική σύσταση του σάλιου είναι ένας παράγοντας που επηρεάζει τις νόσους των δοντιών και των ούλων. Όπως και οι ξενιστές συμπεριλαμβανομένης της ανοσοποιητικής αντίδρασης. Μπορεί να βοηθήσουν η αυστηρή φροντίδα στο σπίτι ή, σε σοβαρές περιπτώσεις, οι πολλαπλές εξαγωγές δοντιών.

Μολυσματικές ασθένειες

Ορισμένες μολυσματικές ασθένειες συνδέονται με ουλίτιδα και ο κτηνίατρος μπορεί να συμβουλεύσει τον έλεγχο για τον ιό της Ανοσοποιητικής Ανεπάρκειας της Γάτας (FIV), τον ιό της Λευχαιμίας (FeLV) και τον καλυκοϊό.

Το ιδανικό είναι να πηγαίνουμε τις γάτες μας για εξέταση δοντιών στον κτηνίατρο τουλάχιστον μια φορά κάθε 12 μήνες και οι γάτες που αντιμετώπισαν οδοντιατρικά προβλήματα μια φορά κάθε 3-6 μήνες, ανάλογα με την κατάστασή τους. Γενικά, όσο πιο γρήγορα εντοπίζεται το πρόβλημα, τόσο πιο εύκολη και πιο γρήγορη θα είναι η θεραπεία. Ακόμη κι αν το στόμα της γάτας εξετάζεται κάθε μέρα, ο οδοντιατρική ασθένεια θα αναπτυχθεί σταδιακά και θα εξελιχθεί. Οι γάτες αρκετά συχνά δεν εμφανίζουν κλινικά συμπτώματα έως ότου η νόσος είναι προχωρημένη και ως τότε μπορεί να χρειαστεί να εξαχθούν πολλά δόντια.

Περιοδοντική ασθένεια

Περιοδοντική νόσος είναι κάθε νόσος γύρω από το εξωτερικό μέρος του δοντιού. Οι πιο κοινές μορφές της οδοντικής αυτής νόσου είναι οι εξής:

Ουλίτιδα

Ουλίτιδα σημαίνει φλεγμονή των ούλων γύρω από το δόντι. Η ουλίτιδα είναι εξαιρετικά συνηθισμένη, συναντάται σε γάτες όλων των ηλικιών και ποικίλλει σε βαθμό σοβαρότητας.

  • Η ήπια ουλίτιδα είναι πολύ κοινή σε γάτες όλων των ηλικιών. Είναι δυνατό να σχηματιστεί μέσα σε 48 ώρες μετά τον καθαρισμό, όταν θα έχει αρχίσει ο σχηματισμός πλάκας. Η ήπια ουλίτιδα δεν επηρεάζει τη ρίζα του δοντιού και το βούρτσισμα σε καθημερινή βάση εύκολα αντιστρέφει τις περισσότερες περιπτώσεις.
  • Η μέτρια ουλίτιδα επίσης είναι πολύ συνηθισμένη. Αν η πλάκα αφήνεται να σχηματιστεί στα δόντια, τότε η ουλίτιδα θα γίνει πιο έντονη με το πέρασμα του χρόνου. Μερικές φορές σε αυτό το στάδιο μπορεί να φανεί ύφεση των ούλων. Μπορούν, επίσης, να φανούν «θύλακες» ουλίτιδας. Ο θύλακας ουλίτιδας είναι όταν αρχίζει το ούλο να διαχωρίζεται από το δόντι, προσφέροντας ένα ιδανικό τόπο για την τροφή, τα βακτήρια, την πλάκα και την πέτρα. Αν δεν έχει σχηματιστεί ήδη πέτρα, οι περισσότερες περιπτώσεις μέτριας ουλίτιδας μπορούν, επίσης, να αντιστραφούν με τακτικό ημερήσιο βούρτσισμα. Ωστόσο είναι δύσκολο να αντιστραφεί ο σχηματισμός θυλάκων.
  • Η σοβαρή ουλίτιδα μπορεί να είναι πολύ επώδυνη για μια γάτα. Η γάτα μπορεί να παρουσιάσει σημάδια υπερσιελόρροιας, δυσοσμίας του στόματος, χτύπημα του στόματος με το πόδι της και δυσκολία στο φαγητό. Η σοβαρή ουλίτιδα είναι κοινή σε γάτες που έχουν πολλή πλάκα και πέτρα στα δόντια τους. Η υποχώρηση των ούλων είναι, επίσης, συνηθισμένη, αλλά δεν είναι πάντα εμφανής, δεδομένου ότι η φλεγμονή είναι έντονη. Ορισμένες φορές φαίνονται θύλακες ούλων και συνήθως είναι βαθύτεροι από εκείνους που δημιουργούνται στη μέτρια ουλίτιδα. Η σοβαρή ουλίτιδα συνήθως δεν μπορεί να φύγει με το βούρτσισμα και το στόμα είναι, συχνά, ευαίσθητο στη βούρτσα. Απαιτείται γενική αναισθησία για να καθαριστούν τα δόντια. Αν η υποχώρηση των ούλων είναι σοβαρή και εκθέτει τη ρίζα των δοντιών, τότε θα χρειαστεί να εξαχθούν τα δόντια. Το βούρτσισμα συνιστάται θερμά μετά την επέμβαση για την πρόληψη της επανεμφάνισης της νόσου.

Περίπου οι γάτες πέντε μηνών αναπτύσσουν αρκετά συχνά ουλίτιδα και μερικές φορές οι ιδιοκτήτες τους θα παρατηρήσουν να μυρίζει η ανάσα τους. Αυτό συνήθως οφείλεται στο ότι βγαίνουν τα μόνιμα δόντια και πέφτουν τα παλιά προκαλώντας φλεγμονή και διαταραχή των ούλων. Μερικές φορές οι ιδιοκτήτες θα αναφέρουν ότι βρίσκουν δόντια στο χαλί! Αυτό είναι εντελώς φυσιολογικό και η αλλαγή των δοντιών διαρκεί περίπου 4-6 εβδομάδες. Ωστόσο, αν η γάτα εμφανίζει σημάδια δυσφορίας, θα πρέπει να εξεταστεί από κτηνίατρο.

Περιοδοντίτιδα

Είναι ασθένεια των ούλων, η οποία είναι πιο ανεπτυγμένη και συνηθισμένη σε γάτες μεγάλης ηλικίας. Τα ούλα είναι πολύ ερεθισμένα και συχνά έχουν υποχωρήσει. Μεγάλη ποσότητα πέτρας φαίνεται στα δόντια. Οι ιστοί που περιβάλλουν και υποστηρίζουν το δόντι επίσης νοσούν και έχουν αρχίσει να χαλαρώνουν, αποκαλύπτοντας τη ρίζα και προκαλώντας αστάθεια. Η λοίμωξη είναι συνηθισμένη και συχνά το δόντι περικλείεται από πύον. Κλινικές ενδείξεις μπορούν να διαπιστωθούν σε δόντια με σοβαρή ουλίτιδα. Σε αυτό το στάδιο, το δόντι είναι τόσο άρρωστο που η εξαγωγή είναι η μόνη θεραπεία.

Στοματίτιδα

Στοματίτιδα σημαίνει φλεγμονή της στοματικής κοιλότητας. Οι γάτες υποφέρουν από μια κατάσταση γνωστή ως Lymphocytic Plasmacytic Gingivitis Stomatitis Complex (LPGC), όπου το σύνολο της στοματικής κοιλότητας αποκτά σοβαρή φλεγμονή. Η ακριβής αιτία είναι ακόμη άγνωστη. Αυτή είναι μια εξαιρετικά επώδυνη ασθένεια και οι γάτες σταματούν να τρώνε. Εκκρίνουν περισσότερο σάλιο, χτυπάνε το στόμα τους με το πόδι τους και δείχνουν άλλα σημάδια στοματικού πόνου. Αρκετά συχνά χάνουν βάρος ως συνέπεια της μειωμένης όρεξης. Διάφορες θεραπείες, συμπεριλαμβανομένων αντιβιοτικών και αντιφλεγμονοδών, έχουν χρησιμοποιηθεί με ανάμεικτα αποτελέσματα. Η θεραπεία συχνά περιλαμβάνει ένα αρχικό αναισθητικό για τον καθαρισμό και την αφαίρεση κάθε άρρωστου δοντιού, ακολουθούμενη από καθημερινές πλύσεις του στόματος με διάλυμα για τη μείωση των βακτηρίων στο στόμα και βούρτσισμα, αν η γάτα το ανέχεται. Πολύ συχνά οι γάτες ακολουθούν θεραπεία με αντιβιοτικά και κορτικοστεροειδή. Σε ορισμένες, εξαιρετικά πληγμένες, γάτες απαιτείται εξαγωγή όλων των πλαϊνών δοντιών.

Οδοντοκλαστικές Επαναρροφητικές Αλλοιώσεις της Γάτας

Οι FORL είναι πολύ συνηθισμένες σε γάτες μικρής και μεγάλης ηλικίας. Έχει υπολογιστεί ότι το 72% των γατιών άνω των πέντε ετών έχουν τουλάχιστον μια FORL. Αυτή είναι μια κοιλότητα του δοντιού, σχηματισμένη συνήθως γύρω από τα ούλα, αλλά μπορεί, επίσης, να βρεθεί κάτω από αυτά. Η αιτία τους είναι άγνωστη, αλλά βρίσκονται κύτταρα που ονομάζονται οδοντοκλάστες στην κοιλότητα των δοντιών. Αυτά τα κύτταρα διασπούν την ουσία του δοντιού. Κατά την εξέταση του στόματος της γάτας μια FORL μπορεί να μοιάζει σαν μια μικρή ποσότητα ούλου που μεγαλώνει πάνω στο δόντι. Στην πραγματικότητα είναι φλεγμονή των ούλων λόγω της κοιλότητας και αντιδρά «συμπληρώνοντας» την τρύπα του δοντιού. Οι FORLs μπορούν να διαγνωστούν με ακτινογραφίες και με σχολαστική εξέταση για την ύπαρξη κοιλότητας. Αυτή η εξέταση πρέπει να διενεργείται μόνο όταν η γάτα είναι υπό γενική αναισθησία καθώς οι FORLs είναι εξαιρετικά ευαίσθητες και οι γάτες θα κλείσουν τη γνάθο από τον πόνο αν αγγιχθεί η περιοχή. Αν οι FORLs αφεθούν να αναπτυχθούν, τότε θα συμβεί σταδιακή διάβρωση των δοντιών. Οι γάτες μπορεί να δείχνουν σημάδια παρόμοια με εκείνα της περιοδοντίτιδας και το χτύπημα της γνάθου με την πατούσα κατά τη διάρκεια του φαγητού είναι επίσης συνηθισμένο. Οι κοιλότητες που δημιουργούνται από τις FORLs δεν φθείρονται όπως των ανθρώπων και των σκυλιών. Ως εκ τούτου, το γέμισμά τους είναι ανεπιτυχές, καθώς το δόντι θα συνεχίσει να διαβρώνεται. Δυστυχώς, τα δόντια με FORLs πρέπει να εξάγονται.

Σπασίματα

Τα σπασμένα δόντια πρέπει να αξιολογούνται μεμονωμένα, πριν αποφασιστεί αν είναι αναγκαία η εξαγωγή τους. Κατά γενικό κανόνα, τα δόντια που έχουν σπάσει ως την οδοντίνη ή τον πολφό (επηρεάζοντας το νεύρο και την παροχή αίματος) πιθανότατα χρειάζονται εξαγωγή καθώς το δόντι θα πονάει και θα υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να αναπτυχθεί λοίμωξη και απόστημα στη ρίζα. Εάν είναι σπασμένη μόνο η κορυφή της στεφάνης και η οδοντίνη ή ο πολφός δεν είναι εκτεθειμένα, τότε το δόντι μπορεί να σωθεί. Πάντως, το σμάλτο που καλύπτει τα δόντια της γάτας είναι τόσο λεπτό που είναι σχεδόν σίγουρο ότι η πλειοψηφία των σπασμένων δοντιών θα πρέπει να βγουν. Ενδείξεις, όπως το χτύπημα του στόματος με την πατούσα, η υπερσιελόρροια και το μάσημα από τη μια πλευρά του στόματος, σημαίνουν σπασμένο δόντι.

Εύλογα τα ζώα δε θα καθίσουν να ανοίξουν διάπλατα το στόμα τους για οδοντιατρικές επεμβάσεις, ως εκ τούτου αυτές θα πρέπει να διενεργούνται υπό γενική αναισθησία. Δεν πρέπει να σκαλίζονται τα δόντια της γάτας, καθώς αυτό ενδέχεται να εκθέσει μια, κρυφή από την πέτρα, κοιλότητα, γεγονός που θα προκαλέσει έντονο πόνο στη γάτα σας, κάνοντας χειρότερη την κατάσταση στο στόμα της.

Η οδοντική νόσος μπορεί πολύ συχνά να αγνοηθεί και ίσως υπάρχει μια αναβλητικότητα, αν η γάτα δεν παρουσιάζει κλινικά συμπτώματα και η αναισθησία ανησυχεί πολύ τον ιδιοκτήτη της. Ωστόσο, όσο περισσότερο αφήνονται τα δόντια, τόσο περισσότερο θα διαρκέσει η αναισθησία και η διαδικασία καθώς η ασθένεια θα έχει προχωρήσει. Μπορούν να ληφθούν μέτρα για να μειωθεί ο κίνδυνος του αναισθητικού. Μπορούν να γίνουν προ-εγχειρητικές εξετάσεις αίματος για να ελεγχθούν διάφορες παράμετροι, όπως η ηπατική και η νεφρική λειτουργία. Επειδή η αναισθησία μπορεί να μειώσει την πίεση του αίματος της γάτας, μπορούν να δοθούν ενδοφλέβια υγρά για να βοηθήσουν την κυκλοφορία κατά τη διάρκεια της επέμβασης.

Πηγή gatospito.com
1 2 3 4 5 30
WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien
Χρησιμοποιήστε τη σωστή αμπούλα–μη δηλητηριάζετε τη γάτα σας
Οδηγίες επιβίωσης για ορφανά γατάκια
Τοξοπλάσμωση – Όλη η αλήθεια
Φροντίδα της ηλικιωμένης γάτας…
Οδοντικές νόσοι της γάτας!