By mycat

Μια εγκυμονούσα γατούλα που κλαίει για να την ταΐσουν. Και η τύχη της χαμογελά!

Σήμερα έχουμε ακόμα μια υπέροχη ιστορία για μια πανέξυπνη γατο-μαμά. Αυτή η έγκυος γάτα φαίνεται να έχει την συναίσθηση του καλού στον κόσμο, γι’ αυτό και αποφάσισε να αναζητήσει βοήθεια. Αυτό που χρειαζόταν ήταν φαγητό και ένα ασφαλές χώρο να ξεκουραστεί ώστε να γεννήσει επιτυχώς.

Όσο έψαχνε για βοήθεια έβγαζε διαρκή και δυνατά νιαουρίσματα. Ένας καλόκαρδος άγνωστος εμφανίστηκε και της έδωσε ότι χρειαζόταν. Αυτός ο αξιαγάπητος κύριος ήταν ο Robin Seplut, ο Robin την πήγε σε ασφαλές μέρος και της πρόσφερε καλή ποσότητα από φαγητό. Φυσικά, η εγκυμοσύνη έληξε χωρίς κανένα πρόβλημα. Δείτε στο παρακάτω βίντεο αυτήν την γλυκιά γατο-μαμά!

Πηγή PURRWORLD

By mycat

Στα μάτια της γάτα σας είστε κι εσείς μια γάτα

Η εξημέρωση της γάτας τοποθετείται χρονικά περίπου 9.500 χρόνια πριν. Από τότε τα τετράποδα αυτά πλάσματα ανέπτυξαν έναν πολύ ιδιαίτερο δεσμό με τους ανθρώπους.

Σήμερα, μόνο στις ΗΠΑ ο αριθμός των κατοικίδιων γατιών ξεπερνά τα 80 εκατομμύρια, ενώ εκτιμάται ότι η αναλογία ανάμεσα σε αυτές και τους σκύλους σε όλον τον πλανήτη είναι τρεις γάτες για κάθε έναν σκύλο, γράφει η Christine Dell’Amore στο National Geographic.

Κι όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να μη γνωρίζουν πολλά για τον τετράποδο και χαδιάρη φίλο τους, όπως για παράδειγμα τι μπορεί να σκέφτεται γι’ αυτούς.

Σύμφωνα με τον ειδικό στη συμπεριφορά των γατιών John Bradshaw από το πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, και συγγραφέα του βιβλίου «Cat Sense», οι γάτες δεν καταλαβαίνουν τον άνθρωπο όπως οι σκύλοι.

Στο πλαίσιο της έρευνάς του, ο ίδιος έχει παρατηρήσει πολλές ομάδες από γάτες προκειμένου να διαπιστώσει πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και πώς διαμορφώνουν την κοινωνική δομή τους.

Όπως για παράδειγμα, πώς συμπεριφέρονται οι γάτες του δρόμου, αλλά και όσες βρίσκονται σε καταφύγια ζώων, όπου πολλές από αυτές μοιράζονται κοινoύς χώρους. «Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς τις δυναμικές που αναπτύσσονται, όταν στην ομάδα μπαίνει ένα καινούριο μέλος» είπε χαρακτηριστικά.

Επιπλέον, έχει μελετήσει τον τρόπο με τον οποίο οι γάτες παίζουν με τα παιχνίδια τους και πώς συμπεριφέρονται σε διαφορετικές ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ακόμη, παρατηρεί τη σχέση που έχουν αναπτύξει με τους ιδιοκτήτες τους, ζητώντας από τους τελευταίους να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια, προκειμένου να διαπιστώσει, πώς εκείνοι αντιλαμβάνονται τη σχέση τους με το κατοικίδιό τους.

Από την πολύχρονη μελέτη του ο John Bradshaw κατέληξε σε ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα: ότι οι γάτες δεν καταλαβαίνουν τον άνθρωπο, όπως ένας σκύλος.

«Έχουν γίνει πολλές έρευνες γύρω από το πώς αλληλεπιδρούν οι άνθρωποι με τα σκυλιά και έχει γίνει κατανοητό, ότι οι σκύλοι αντιλαμβάνονται τους ανθρώπους ως κάτι διαφορετικό από τους ίδιους. Με το που θα αντικρίσουν έναν άνθρωπο, αλλάζει η συμπεριφορά τους. Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίο παίζει ένας σκύλος με τον άνθρωπο είναι τελείως διαφορετικός από όταν παίζει με έναν άλλο σκύλο» πρόσθεσε.

Ο Bradshaw υποστηρίζει ότι οι επιστήμονες δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη κάτι, που να υποδηλώνει ότι οι γάτες βάζουν τους ανθρώπους σε ένα «διαφορετικό κουτί», όταν αλληλεπιδρούν μαζί τους.

«Σίγουρα αντιλαμβάνονται ότι είμαστε μεγαλύτεροι από αυτές σε μέγεθος, όμως δε φαίνεται να έχουν προσαρμόσει την κοινωνική τους συμπεριφορά ανάλογα. Σηκώνουν την ουρά τους ψηλά, τρίβονται στα πόδια μας, κάθονται δίπλα μας και μας περιποιούνται… αυτό ακριβώς κάνουν μεταξύ τους» ανέφερε στη δημοσιογράφο του National Geographic.

Ο ίδιος επισημαίνει ακόμη, ότι το πιο συναρπαστικό στοιχείο που ανέκυψε από την έρευνά του ήταν, ότι πολλές κατοικίδιες γάτες μπορεί να νιώθουν πολύ μεγάλο στρες, χωρίς να το καταλαβαίνουν οι ιδιοκτήτες τους, κάτι που επηρεάζει την ποιότητα της ψυχικής και σωματικής τους υγείας.

«Οι γάτες πολλές φορές δεν τα πηγαίνουν και πολύ καλά με άλλες γάτες, κάτι που οι άνθρωποι μπορεί να μην αντιλαμβάνονται, με αποτέλεσμα να στρεσάρονται. Πολλές γάτες εμφανίζουν εντελώς μυστηριωδώς δερματίτιδες ή κυστίτιδες, και γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο, ότι αυτά τα ιατρικά προβλήματα επιδεινώνονται από το ψυχολογικό στρες που βιώνουν».

Ο Bradshaw πιστεύει ακόμη, αντίθετα με την επικρατούσα άποψη, ότι οι γάτες μπορούν να εκπαιδευτούν.

«Αν η γάτα σας έχει αποκτήσει, για παράδειγμα, την κακή συνήθεια να ανεβαίνει στο τραπέζι της κουζίνας, υπάρχουν μερικοί τρόποι για να το αποτρέψετε.

Θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε ένα παιχνίδι με ελατήριο, έτσι ώστε κάθε φορά που η γάτα θα πηδά επάνω σε κάτι, αυτό να αναπηδά στον αέρα. Στις γάτες δεν θα αρέσει αυτό και θα δείτε ότι θα κατεβαίνουν κάτω.

Μια άλλη –πιο ύπουλη- στρατηγική είναι να χρησιμοποιήσετε ένα παιδικό νεροπίστολο. Όμως φροντίστε η γάτα σας να μην καταλάβει ότι το κρατάτε. Οι γάτες δε συγχωρούν και μόλις συνειδητοποιήσουν ότι κάποιος τους προκαλεί άγχος ή τις πονά, αποτραβιούνται».

Τέλος, αυτό που σύμφωνα με τον ερευνητή πρέπει να αντιληφθούν οι άνθρωποι είναι, ότι οι γάτες είναι μεν κοινωνικά ζώα, όμως αυτό μέχρι ενός σημείου.

Πηγή newsbeast.gr

By mycat

Ο kookies μας…

«Αυτός είναι ο kookies μας.

Έμενε στο δρόμο τον άφησε μόνο η μαμά του και τον ταΐζαμε πίσω στο παρκινγκ της πολυκατοικίας. Τον κυνηγούσε ένας αδέσποτος μεγάλος γάτος, τον είχε δαγκώσει στο ποδαράκι του, δεν μπορούσε να περπατήσει ο μικρούλης μου. Όποτε μας έβλεπε με τα κορίτσια και μπαίναμε στην είσοδο της πολυκατοικίας έτρεχε κι αυτός να μπει πρώτος μέσα. Τον πήγαμε στον κτηνίατρο για το ποδαράκι του, τον κρατήσαμε κι αυτόν, είχε παρεάκι και ο Σαμ. Είναι αγκαλίτσας πολύ ο χοντρούλης μου και πολύ ήσυχος.» Γαρυφαλιά

By mycat

Γιατί αγαπάνε τόσο τις γάτες στην Κωνσταντινούπολη;

«Στην Κωνσταντινούπολη η γάτα είναι κάτι περισσότερο από γάτα. Ενσαρκώνει το χάος, την κουλτούρα, και την μοναδικότητα που είναι η καρδιά της Πόλης»
– Y.Barlas

Οι «Γάτες της Κωνσταντινούπολης» παίζονται από αυτήν την εβδομάδα στους ελληνικούς κινηματογράφους από την Filmtrade . Στο φιλμ (παρ)ακολουθούμε 7 τελείως διαφορετικές γάτες της Πόλης και βλέπουμε την καθημερινότητά τους. Και μπορεί να νομίζετε ότι θα αρέσει μόνο σε γατόφιλους ή παθιασμένους με την Κωνσταντινούπολη, όμως πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ ενδιαφέρον για όλους, ταυτόχρονα αστείο και ποιητικό.

Μια κουβέντα με την Ceyda Torun, με αφορμή το ντοκιμαντέρ της

Πρωταγωνιστούν οι γάτες :
1. Bengu – Η ερωμένη
2. Aslan Parcasi – Ο κυνηγός
3. Psikopat – Η ψυχοπαθής
4. Duman – Ο τζέντλεμαν
5. Deniz – Ο υπέρ-κοινωνικός
6. Sari – Η καταφερτζού
7. Gamsiz – Ο «παίχτης»

«Από την αρχή ο στόχος μας ήταν να κάνουμε μια ταινία για γάτες που όμως θα εξερευνούσε και θέματα όπως η αγάπη, η απώλεια, η χαρά, η μοναξιά και η αίσθηση του ανήκειν» μου λέει η σκηνοθέτης του Kedi η Ceyda Torun. «Μας βγήκε ζεστό και αισιόδοξο. Ωστόσο η ζωή στο δρόμο δεν είναι εύκολη, και οι αδέσποτες γάτες δεν ζουν για πολλά χρόνια. Άνθρωποι και γάτες ζουν παράλληλες ζωές. Όταν ήμουν παιδί η Κωνσταντινούπολη είχε 4 εκατομμύρια κατοίκους και τώρα έχει 20. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τις γάτες. Όμως και οι δυο βρήκαν τρόπους να προσαρμοστούν.»

Γεννημένη στην Κωνσταντινούπολη, η Ceyda πέρασε υπέροχα παιδικά χρόνια ανάμεσα στις γάτες του δρόμου, ενώ η μητέρα της ανησυχούσε ότι θα κολλήσει λύσσα και η αδελφή της ότι θα έφερνε σπίτι ψύλλους. Η οικογένειά της έφυγε από την Τουρκία όταν εκείνη ήταν έντεκα χρονών. Η Ceyda έζησε στο Αμμάν της Ιορδανίας και κατέληξε στη Νέα Υόρκη όπου πήγε στο Γυμνάσιο – εκεί ποτέ δεν συνάντησε ούτε μια γάτα στο δρόμο. Σπούδασε Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη ως βοηθός του σκηνοθέτη Reha Erdem και στη συνέχεια στο Λονδίνο, όπου συνεργάστηκε με τον παραγωγό Chris Auty. Επέστρεψε στις Η.Π.Α. και μαζί με τον κινηματογραφιστή Charlie Wuppermann ίδρυσαν την Termite Films. Εξακολουθεί να νοσταλγεί τις γάτες που της κρατούσαν συντροφιά κι ενθουσιάζεται κάθε φορά που βλέπει μια γάτα στους δρόμους του Λος Άντζελες.

— Αλήθεια, πώς αποφάσισες να γυρίσεις το ντοκιμαντέρ;

Ήθελα να κάνω μια ταινία για τις γάτες και την Πόλη που θα έδειχνε μια διαφορετική της πλευρά απ’ ό,τι δείχνουν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί και τα άρθρα στον τύπο. Αυτό το θέμα ήταν για μένα ένας τρόπος να αγγίξω μια σειρά από ζητήματα και να κάνω ένα φιλοσοφικό φιλμ που θα εξερευνά τις γάτες, τη φύση και τις σχέσεις των ανθρώπων. Μεγάλωσα στην Πόλη και οι γάτες ήταν σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας μου. Περνούσα πολλές ώρες έξω, παίζοντας μαζί τους και νομίζω η ζωή μου θα ήταν τελείως διαφορετική αν δεν είχα αυτή την εμπειρία σαν παιδί.

— Βλέποντας την ταινία θαύμασα το πώς καταφέρατε να τη γυρίσετε…

Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας διαπιστώσαμε πόσο επώδυνη δουλειά είναι να κρατάς την κάμερα τόσο κοντά στο έδαφος και πόσο επικίνδυνο, μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε πατήσει αυτοκίνητο, αλλά ό,τι απαθανατίσαμε ήταν υπέροχα κινηματογραφικό και σημαντικό για την ιστορία. Έτσι ο Charlie έφτιαξε ένα κρέμαστρο που λειτούργησε σαν πλατφόρμα με μόνιτορ και ένα μακρύ χερούλι που τους βοηθούσε να ελέγχουν το ζουμ. Οι γάτες κινούνται κάθετα αλλά και οριζόντια μέσα στην πόλη και έπρεπε να έχουμε συνέχεια τα μάτια μας πάνω τους για να ξέρουμε που βρίσκονται, ενώ πολύ συχνά αναγκαστήκαμε να χτυπήσουμε πόρτες για να τις ψάξουμε σε μπαλκόνια και υπόγεια.

Αν τρύπωναν σε απαγορευμένη περιοχή, όπως ράγες τρένων ή εγκαταλελειμμένα κτίρια έπρεπε να χωριστούμε και να καλύψουμε όλες τις πιθανές εξόδους. Γενικά, οι άνθρωποι που γνωρίσαμε ήταν και οι πληροφοριοδότες μας- μας έπαιρναν τηλέφωνο να μας πουν ότι μια συγκεκριμένη γάτα εμφανίστηκε και πρέπει να τρέξουμε. Πολύ συχνά θα έφταναν ακριβώς πάνω στην ώρα που θα άνοιγε ένα καφέ ή εστιατόριο και εμφανιζόταν αυτός που τις τάιζε. Μάλλον έχουν αίσθηση του χρόνου.

Η όλη μου προσπάθεια να τις «σκηνοθετήσω» ήταν να κάθομαι κοντά τους και να τις χαϊδεύω όσο ο Charlie και ο Alp θα έπαιρναν θέση και θα ετοίμαζαν τη λήψη ενώ εγώ σιγά σιγά έβγαινα από το πλάνο. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να τις πλησιάσουμε χωρίς να θέλουν να τις χαϊδέψουμε ή να πηδήξουν στην αγκαλιά μας.

— Οι κάτοικοι στην Πόλη θεωρούνται πολύ φιλικοί με τα αδέσποτα. Είναι παράδοση;

Όταν μας ήρθε η ιδέα για το ντοκιμαντέρ αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα αδέσποτα εκεί, όπως και τις αγελάδες στην Ινδία. Για τον κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό οι γάτες έχουν μια φήμη ιερή γιατί αναφέρονται πολύ συχνά σε ιστορίες με τον Μωάμεθ. Σε σύγκριση με τον αποστειρωμένο τρόπο που ακολουθούμε στη Δύση, μοιάζει σαν ένας διαφορετικός τρόπος προσέγγισης της ζωής.

— Ποιες ήταν οι δυσκολίες του να κινηματογραφείς γάτες;

Προσπαθήσαμε να μην τις κάνουμε να παίξουν κάποιο ρόλο και πραγματικά δεν χρειάστηκε γιατί ήταν πολύ απασχολημένες με την συνήθη ρουτίνα τους. Είχαμε πάντα δυο κάμερες πάνω τους, ο Charlie και ο Alp αποφάσιζαν ποιο φακό θα χρησιμοποιήσουν οπότε ήξεραν ποιος παίρνει τα κοντινά και ποιος τα μακρινά όποτε συνέβαινε κάτι.

Οι αδέσποτες γάτες στην Κωνσταντινούπολη είναι γενικά πολύ άνετες με τους ανθρώπους και ανταποκρίθηκαν πολύ θετικά στους κάμεραμαν που τις ακολουθούσαν. Δεν ήταν πολύ άνετες με το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκίνητο με την κάμερα που χρησιμοποιήσαμε-είτε έτρεχαν μακριά, είτε ήθελαν να παίξουν, είτε του έκαναν επίθεση. Φαίνεται να ερωτεύτηκαν τον μεγάλο φακό της κάμερας και κρατούσαν οπτική επαφή μαζί του για πολλή ώρα. Μάλλον το είδαν σαν ένα γιγάντιο μάτι και τους άρεσε να βιντεοσκοπούνται.

— Τι έμαθες απ’ την εμπειρία;

Συνειδητοποίησα ότι οι ιστορίες μου για τις γάτες της Πόλης δεν είναι μοναδικές. Όποιος επέτρεψε στον εαυτό του αποκτήσει μια στενή σχέση με αυτά τα πλάσματα είδε τη ζωή με διαφορετική ματιά. Ο βαθμός αυτής της αλλαγής ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά ένα πράγμα παραμένει σταθερό, ότι είχαμε την ευκαιρία να συνυπάρξουμε με ένα πλάσμα γοητευτικό, έξυπνο και αυτάρκη.

— Οι επιστήμονες λένε συνήθως ότι δεν έχει νόημα να κρίνουμε τα ζώα με ανθρώπινους όρους, αλλά εσύ παρουσίασες τις γάτες σαν να είχαν ανθρώπινο χαρακτήρα…

Φυσικά οι άνθρωποι δίνουν στις γάτες χαρακτηριστικά που βλέπουν στους εαυτούς τους ή που αντιπαθούν. Το κάνουμε αυτό με όλα τα πράγματα γύρω μας (δίνουμε ακόμη και ονόματα στις γάτες) γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι τόσο συναρπαστικό να ακούς ανθρώπους να μιλάνε για γάτες. Αυτή η διαδικασία μας επιτρέπει όχι μόνο να γνωριζόμαστε μεταξύ μας αλλά να γνωρίζουμε και τους εαυτούς μας.

Επίσης νομίζω ότι η διαφορά από το τι πιστεύουν οι άνθρωποι για τις γάτες με το πως πραγματικά είναι δείχνει και την περιορισμένη αντίληψη μας για τον κόσμο. Πιστεύω ότι οι γάτες, όπως και όλα τα ζώα, έχουν προσωπικότητα μόλις τα γνωρίσεις. Είναι στενόμυαλο να πιστεύουμε ότι όλες οι γάτες είναι το ίδιο – έχω γνωρίσει γάτες που είναι πιστές, έρχονται κοντά σου όταν τις φωνάζεις και θα σε παρηγορήσουν όταν είσαι λυπημένος και ξέρω και γάτες που είναι καθίκια! Πιστεύω ότι ο λόγος που θαυμάζουμε τις γάτες είναι ότι τις εκμεταλλευτήκαμε λιγότερο -σε σχέση με τους σκύλους που τους διασταυρώνουμε εδώ και εκατοντάδες χρόνια- κι έτσι είναι πιο κοντά στη φύση τους.

— Υπάρχει ελπίδα να κάνεις ένα σίκουελ ή ένα δεύτερο ντοκιμαντέρ που θα ακολουθεί άλλες γάτες;

Προς το παρόν έχουμε τελείως διαφορετικά σχέδια! Ετοιμάζουμε δύο πρότζεκτ – ένα μεταφυσικό θρίλερ και ένα ντοκιμαντέρ για το Σουφισμό και άλλες θρησκευτικές σέκτες.

By mycat

Και το παιχνίδι συνεχίζεται..!

«Αυτός είναι ο Τιμο, ο μικρός της παρέας μας.

Έχει χαλάσει όλες τις κουρτίνες γιατί κρέμεται πάνω τους. Όπως βλέπετε έμενε στο δεντράκι επάνω γιατί τον κυνηγούσε κι αυτόν ο αδέσποτος ασπρόγατος, έτσι κάνει σε όλα τα γατιά ο συγκεκριμένος… Το δέντρο αυτό βλέπει κατευθείαν στη βεράντα μας και είχε πρόσβαση ο μικρούλης. Έβλεπε τον Σαμ και τον kookie, τους νιαούριζε, αυτοί τον φωνάζανε, πήδαγε στο μπαλκόνι, έτρωγε και έπαιζε μαζί τους. Τον κατεβάζαμε κάτω αλλά αυτός ξαναπηδαγε στο μπαλκόνι… κι έτσι τον κρατήσαμε κι αυτόν. Και γίνεται κάθε βράδυ στο σπίτι χαμός από το παιχνίδι. Έχουν πολύ πλάκα.» Γαρυφαλιά

1 2 3 7
WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien
Μια εγκυμονούσα γατούλα που κλαίει για να την ταΐσουν. Και η τύχη της χαμογελά!
Στα μάτια της γάτα σας είστε κι εσείς μια γάτα
Ο kookies μας…
Γιατί αγαπάνε τόσο τις γάτες στην Κωνσταντινούπολη;
Και το παιχνίδι συνεχίζεται..!