mycatmycat


by Christina Kotermayer


Γράφει ο κ. Δημήτρης.

Κάθε βράδυ ο Ξέρξης έβγαινε από το ανοιχτό παράθυρο και σεργιάνιζε στη γειτονιά, εξερευνούσε τα ακατοίκητα και με τις ώρες στεκόταν κάτω από τον περιστερώνα της πλατείας μήπως και ξεγελαστεί κάποιο πιτσουνάκι και τον πλησιάσει σε απόσταση σάλτου.

Ανώγειο ήταν το διαμέρισμα και η έξοδος για τον Ξέρξη πανεύκολη, καθώς αρκούσε να πηδήξει από το πάντα ανοιχτό παράθυρο στο στέγαστρο που κάλυπτε την πίσω αυλή του ακάλυπτου και από εκεί στην αυλή της διπλανής πολυκατοικίας.

Και μια μέρα ο Ξέρξης γύρισε κακοδιάθετος. Δεν πλησίασε καν την τροφή του. Υποψιάστηκα ότι κάπου έφαγε. Αλλά και την επόμενη μέρα το ίδιο.

Ο Ξέρξης, που στόμα είχε και μιλιά δεν είχε. Δεν νιαούρισε ποτέ. Τον μάζεψα που έκλαιγε πίσω από το ρολό ενός εγκαταλειμμένου μαγαζιού. Μια σταλιά γατάκι. Μαύρος με μισοάσπρη φατσούλα και άσπρο υπολαίμιο. Μακρύτριχος.
Κοιμόταν στον χώρο που άφηνε ακάλυπτο το κεφάλι μου στο μαξιλάρι.

Τη μέρα ξάπλωνε πάνω στο δεξί μου χέρι που κρατούσε το ποντίκι του υπολογιστή, αδιαφορώντας αν με εμπόδιζε να γράφω. Ποτέ δεν με ρώτησε αν μπορεί να ξαπλώσει στο χέρι μου. Άλλοτε πάλι, όταν τον έδιωχνα, μαλακά τον ακουμπούσα στα πάτωμα, σκαρφάλωνε στην πλάτη της περιστρεφόμενης πολυθρόνας του γραφείου και από εκεί στη δική μου πλάτη και κοιμόταν εκεί με το κεφάλι στον ώμο μου.
Ο Ξέρξης μου δεν υπάρχει πια. Τον χτύπησε λοιμώδης περιτονίτιδα.

Τις τελευταίες του μέρες σερνόταν, δεν είχε καθόλου δυνάμεις, το μυϊκό του σύστημα είχε νερουλιάσει. Σαν να έπιανες ένα ξεφούσκωτο πλαστικό μπαλόνι.

Κατέληξε στην κτηνιατρική κλινική του πανεπιστημίου. Το κορμάκι του έμεινε εκεί για νεκροψία και πειραματισμό των φοιτητών.

Αχ μωρέ Ξέρξη, μου λείπεις…

Christina Kotermayer
About Christina Kotermayer
here is my bio

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien
Στη μνήμη ενός γάτου