mycatmycat


by mycat


Δυο χρόνια πριν μετακόμισα για ένα μήνα σε ένα νέο σπίτι με τεράστια αυλή, δυο – τρεις κήπους και τόση ησυχία όση χρειαζόμουν. Ο Μίμης ξετρελάθηκε! Απο το μικρό διαμέρισμα, σε μια αυλή που ήταν όλη δικιά του, τώρα μπορεί να τρέξει, να εξερευνήσει, να αράξει πάνω στα δέντρα!

Το πρώτο ξημέρωμα ήρθε μαζί με το πρώτο παραπονιάρικο νιαούρισμα να ανοίξει η πόρτα για την αυλή. Ούτε πέντε η ώρα…Ακόμα σκοτάδι.

“Έλα Μιμάκο βγες!” Η πόρτα η συρόμενη άνοιξε και έπεσε μούρη με μούρη με ένα ολόμαυρο μικρό χαδιάρικο γατάκι. Σαν να μας περίμενε απο χθες που εγκατασταθήκαμε στο σπίτι. Έξω στην αυλή, ακριβώς πίσω απο τη πόρτα. “Καλώς ήρθατε “σαν να μας έλεγε. Έτσι μας υιοθέτησε λοιπόν ο Νίνο. Ένα μαύρο πεντάμορφο πανθηράκι, που έτρωγε ώμο κρέας απο έναν τρελό γείτονα. Που κοιμόταν απο πατάκι σε πατάκι έξω απο τις πόρτες, περιμείνοντας κάποιον να τον βάλει στο σπίτι του!

Έρωτας σκέφτηκα!

Τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Σε ένα μήνα ξανά πίσω στο μικρό διαμέρισμα. Μαζί με τον Μίμη αλλά και τον Νίνο. Αχτύπητο το δίδυμο! Μαύρη αδυναμία ο πανθηράκος μου.

Η οικογένεια μεγάλωσε και ο Νινάκος τρώει τα καλύτερα γκουρμέ πλέον!

Πρωί Κυριακής, ετοιμάζω καφέ και τα πρώτα σημάδια της πρωτόγνωρης αλλεργίας εμφανίζονται… Θεέ μου πόσο τρόμαξα!!

Πρωί Κυριακής, ετοιμάζω καφέ και τα πρώτα σημάδια ότι κάτι δε πήγαινε καλά με τον Νίνο, εμφανίζονται!

Νευρικότητα, φόβος, απόγνωση… σταγόνες αίμα και ούρα σε όλο το σπίτι. Ακράτεια! Γιατί; Τι συνέβη Νινάκι μου;

Πέρασαν 3 μήνες. Δεκάδες γιατροί για μένα, το ιδιο για τον Νίνο. “Δεν έχει τίποτα. Όλα καθαρά” Μα πως; Έτσι ξαφνικά; Πως άλλαξε έτσι ξαφνικά; Τι φταίει; Ποιος φταίει; Τόσοι γιατροί την ίδια απάντηση. Και ο καιρός περνούσε μη ξέροντας τι έχω εγώ, τι έχει ο Νίνο. Τρεις μήνες εφιάλτης. Τον εαυτό μου δε μπορούσα να ανεχτώ άλλο. Τα σημάδια αρχίσαν να υποχωρούν, η υγεία μου άρχισε να γιάνει. Έτσι ξαφνικά…Έκανε ένα κύκλο, έναν κύκλο απόγνωσης και απελπισίας, αϋπνίας, νεύρων, κατάθλιψης.

Πέρασαν τέσσερα χρόνια. Άλλοι τόσοι γιατροί, άλλες τόσες θεραπείες, αλλά τόσα φάρμακα. Έχουμε πλέον αποδεχτεί την δύσκολη κατάσταση που ζήσαμε, που ζούμε μέσα στο μικρό μας διαμέρισμα. Το πρόβλημα μας πια είχε γίνει μόνο δικό του. Όσο εγώ συνερχόμουν απο αυτή τη κατάσταση, τόσο εκείνος χειροτέρευε.

“Είμαι καλά Νινάκο μου. Γίνε και συ. Δε σταμάτησα στιγμή να ελπίζω… Όπως ήρθε, έτσι θα φύγει… Δες με είμαι καλά! Γίνε και συ! Ξεπέρασε το πια καρδούλα μου. Τι έφταιξε ψυχή μου; Ποιος έφταιξε; Τι σου έκανα; Συγγνώμη Νινάκι μου. Γύρε στην αγκαλιά μου…Μαζί θα το περάσουμε κι αυτό.”

Δελημιχάλη Δήμητρα
mycat
About mycat

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien
Μαζί θα το περάσουμε κι αυτό Νίνο