mycatmycat


by mycat


Η κα. Μαρία μας διηγείται μια όμορφη ιστορία για έναν μαύρο γατούλη… Απολαύστε την!

“Ήμουν δεν ήμουν δεκάξι χρονών και έμενα εκείνη την εποχή, ημέρες ζεστές καλοκαιριού, μαζί με την αγαπημένη μου γιαγιά σε μία περιοχή κοντά στην Αθήνα. Οι ημέρες κυλούσαν ήσυχα, με πολλή αγάπη και περίσσια αγάπη για τα καλά και τα κακά που φέρνει μπροστά μας η ζωή. Και ήρθε και η δύσκολη στιγμή στη ζωή, όταν η δυνατή καρδιά της γιαγιάς μου αρρώστησε σοβαρά και έπρεπε να εγχειριστεί. Και όσο ήμουν στο πλευρό της , φροντίζοντας τον άνθρωπο που ήταν το στήριγμά μου, ζητούσα από τη ζωή να μου δώσει ένα σημάδι χαράς, να μπορέσω να γελάσω ξανά έστω και για λίγο.

Όσο η γιαγιά μου νοσηλευόταν , έμενα μόνη στο σπίτι της. Λίγη τηλεόραση, δουλειές του σπιτιού και το απόγευμα επίσκεψη στο νοσοκομείο για να τη δω. Γυρνώντας ένα βράδυ στο σπίτι και προχωρώντας στο σαλόνι, ανάβοντας ξαφνικά το φως , τα μάτια μου έπεσαν κατευθείαν σε ένα μεγάλο μαύρο γάτο που καθόταν επάνω στην πολυθρόνα! Είχα κλείσει όλες τις πόρτες, ήμουν σίγουρη, δε γνώριζα πώς βρήκε τρόπο να παραβιάσει το σπίτι. Τον πλησίασα και τον χάιδεψα απαλά στο κεφαλάκι του για να μου το ανταποδώσει λίγο αργότερα με νάζια που ήταν γεμάτα χάρη! Έκτοτε, είχα βρει στο γάτο αυτό την παρέα εκείνη που αναζητούσα , έγινε ένας φίλος ο οποίος παρόλο που δεν είχε ανθρώπινη φωνή με άκουγε, άκουγε τους φόβους, αφουγκραζόταν την αγωνία, τη μοναξιά μου. Ίσως να ήταν η απάντηση της ζωής σε αυτό που της είχα ζητήσει, να έχω μία παρέα εκείνη την περίοδο.. ποιος ξέρει..

Ο μαύρος αυτός γάτος, διαπίστωσα τελικά , ότι τρύπωσε από τα κάγκελα στην πόρτα της κουζίνας. Ο άτιμος! Η επίσκεψή του πλέον ήταν καθημερινή, δεν αμελούσε ποτέ να κάνει τη βόλτα του και από εμένα. Το νιαούρισμά του ηχούσε όταν ήταν έξω στο παράθυρο και με έβλεπε με την ουρίτσα του να κουνιέται πέρα δώθε σα να ήθελα να μου δείξει ότι μοιραζόταν και εκείνος τη χαρά μου. Στριφογύριζε όλο νάζι , γυρνώντας την κοιλίτσα του πότε δεξιά και πότε αριστερά κάνοντάς με να χαμογελάω από την καρδιά μου. Το φαγητό πλέον μοιραζόταν για τους δύο μας, τα σουβλάκια μας, μία κονσέρβα με φαγητό. Και ένα μπολάκι με γάλα και νερό όταν ήθελα να κοιμηθώ το βράδυ στο μέρος του το γνώριμο – μη διψάσει και δεν έχει και αυτό να δροσιστεί εκείνες τις ημέρες της ζέστης. Και το βράδυ , όταν ήμουν σπίτι, ερχόταν και κουλουριαζόταν δίπλα μου την ώρα που έβλεπα κάποια κωμωδία στην τηλεόραση και προσπαθούσα να ξεχαστώ.

Και ο καιρός πέρασε.. και η γιαγιά μου , δυστυχώς, νικήθηκε από την τόσο αδύναμη καρδιά της. Ήρθε πια και ο καιρός να επιστρέψω στο σπίτι μου και να αφήσω το σπίτι της, αφού πλησίαζε ο καιρός που θα πήγαινα ξανά σχολείο. Και ήθελα να ευχαριστήσω εκείνον τον μαύρο γάτο που εκείνη την περίοδο ήταν ο φίλος μου, η παρέα μου, η παρηγοριά μου. Γιατί με το γουργούρισμά του έφτιαχνε τη διάθεση και το κέφι μου και , είμαι σίγουρη, πάντοτε με άκουγε και με καταλάβαινε. Τότε κατάλαβα για πρώτη φορά πόσο μεγάλη συντροφιά μπορεί να είναι ένα ζώο – ένας σκύλος, μία γάτα.
Για εκείνον τον μαύρο γάτο που μου χάρισε όμορφες στιγμές οι οποίες δε σβήστηκαν με το πέρασμα του χρόνου, αλλά έγιναν μία όμορφη ανάμνηση στην καρδιά μου η οποία δεν ξεθώριασε ποτέ..”

mycat
About mycat

Για έναν μαύρο γάτο…