mycatmycat

By Christina Kotermayer

Στη μνήμη ενός γάτου

Γράφει ο κ. Δημήτρης.

Κάθε βράδυ ο Ξέρξης έβγαινε από το ανοιχτό παράθυρο και σεργιάνιζε στη γειτονιά, εξερευνούσε τα ακατοίκητα και με τις ώρες στεκόταν κάτω από τον περιστερώνα της πλατείας μήπως και ξεγελαστεί κάποιο πιτσουνάκι και τον πλησιάσει σε απόσταση σάλτου.

Ανώγειο ήταν το διαμέρισμα και η έξοδος για τον Ξέρξη πανεύκολη, καθώς αρκούσε να πηδήξει από το πάντα ανοιχτό παράθυρο στο στέγαστρο που κάλυπτε την πίσω αυλή του ακάλυπτου και από εκεί στην αυλή της διπλανής πολυκατοικίας.

Και μια μέρα ο Ξέρξης γύρισε κακοδιάθετος. Δεν πλησίασε καν την τροφή του. Υποψιάστηκα ότι κάπου έφαγε. Αλλά και την επόμενη μέρα το ίδιο.

Ο Ξέρξης, που στόμα είχε και μιλιά δεν είχε. Δεν νιαούρισε ποτέ. Τον μάζεψα που έκλαιγε πίσω από το ρολό ενός εγκαταλειμμένου μαγαζιού. Μια σταλιά γατάκι. Μαύρος με μισοάσπρη φατσούλα και άσπρο υπολαίμιο. Μακρύτριχος.
Κοιμόταν στον χώρο που άφηνε ακάλυπτο το κεφάλι μου στο μαξιλάρι.

Τη μέρα ξάπλωνε πάνω στο δεξί μου χέρι που κρατούσε το ποντίκι του υπολογιστή, αδιαφορώντας αν με εμπόδιζε να γράφω. Ποτέ δεν με ρώτησε αν μπορεί να ξαπλώσει στο χέρι μου. Άλλοτε πάλι, όταν τον έδιωχνα, μαλακά τον ακουμπούσα στα πάτωμα, σκαρφάλωνε στην πλάτη της περιστρεφόμενης πολυθρόνας του γραφείου και από εκεί στη δική μου πλάτη και κοιμόταν εκεί με το κεφάλι στον ώμο μου.
Ο Ξέρξης μου δεν υπάρχει πια. Τον χτύπησε λοιμώδης περιτονίτιδα.

Τις τελευταίες του μέρες σερνόταν, δεν είχε καθόλου δυνάμεις, το μυϊκό του σύστημα είχε νερουλιάσει. Σαν να έπιανες ένα ξεφούσκωτο πλαστικό μπαλόνι.

Κατέληξε στην κτηνιατρική κλινική του πανεπιστημίου. Το κορμάκι του έμεινε εκεί για νεκροψία και πειραματισμό των φοιτητών.

Αχ μωρέ Ξέρξη, μου λείπεις…

By mycat

Ένα μικρούλικο γατάκι που ενθουσιάστηκε τρελά!

Παίρνεις μεγάλη ευχαρίστηση όταν φροντίζεις τα νεογέννητα γατάκια. Να τα βλέπεις να κάνουν τα πρώτα τους βήματα, να τρώνε πρώτη φορά, να κοιμούνται και να μεγαλώνουν είναι αλήθεια υπέροχο. Και πραγματικά αν δεν έχεις ταΐσει ποτέ γατάκι, έχεις χάσει ένα από τα πιο γλυκά πράγματα στο κόσμο!!! Δες παρακάτω αυτό το μικρό στοματάκι, κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτό!

Πηγή PURRWORLD

By Christina Kotermayer

Η φωνή του μαύρου γάτου, Από την Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ένα ζώο ακόμα και αν δεν μπορεί να μιλήσει, είναι ικανό να σε καταλάβει και να σταθεί δίπλα σου περισσότερο από όσο εσύ πιστεύεις.

Καλοκαίρι του 2010, οι περισσότεροι ασφυκτιούν από τη ζέστη, αναμένουν πότε θα βρεθούν κοντά σε μία θάλασσα να βουτήξουν, να ξεχάσουν για λίγο αυτό τον ήλιο που καίει τα πάντα. Και εγώ, μία μικρή  τότε δεκαεφτάχρονη που έτρεχα ολημερίς και ολονυχτίς στον Ευαγγελισμό, βρισκόμενη τότε στο πλευρό της γιαγιάς μου που έπασχε από κολπική μαρμαρυγή και με μία καρδιά που κυριολεκτικά, βρισκόταν σε κάκιστη κατάσταση. Εκείνη με μεγάλωσε, με φρόντιζε και στεκόταν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον δίπλα μου. Δεν ήξερα τίποτα; Θα ζήσει, θα αντέξει, θα φύγει, θα μείνει; Τίποτα δεν ήξερα.

Πηγαινοερχόμουν στα λεωφορεία, γύριζα σπίτι ιδρωμένη και με ένα σωρό δουλειές, από άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη μέχρι ρούχα βρώμικα που έπρεπε για ακόμα μία φορά να πλυθούν. Τι να κάνεις, αλλιώς δε γινόταν. Ποιον να έβρισκα, φίλους είχα και μάλιστα, πολλούς. Τηλέφωνα καθημερινά, ναι όλα καλά, ναι, ναι, ναι…

Όμως ερχόντουσαν και βράδια. Βράδια που υπήρχαν φόβοι, αγωνίες, άγχη για τις επερχόμενες εξετάσεις των Πανελληνίων, σκέψεις για το αύριο, χίλια δύο. Μέσα σε εκείνο το  δωμάτιο τότε κανείς, διότι όλοι τότε είχαν αποσυρθεί στον κόσμο τους, τον δικό τους κόσμο.

Εκτός από εκείνο τον μαύρο γάτο που εμφανίστηκε στον κήπο του σπιτιού μας εντελώς ξαφνικά. Εκείνο το γάτο που με τα διαπεραστικά του μάτια, έριξε μία σαϊτιά στην καρδιά μου και τη συνέθλιψε.  Εκείνο το μαύρο γάτο που τα μάτια του έλαμπαν μέσα στο σκοτάδι. Μία αίσθηση γλυκιάς αισιοδοξίας, απρόσμενης τρυφερότητας και όμορφης φιλίας, αναδύθηκε από τη θέα αυτού του όμορφου πλάσματος. Και δημιουργήθηκε όλο εκείνο το χρονικό διάστημα.

Δίπλα μου μήνες ολόκληρους. Μαζί στο φαγητό, στον κήπο, το βράδυ όταν ξάπλωνα να δω τηλεόραση, παντού. Μέσα στη σιωπή υπήρχε ταυτόχρονα η δυνατότερη φωνή. Και ας μη μιλούσε με ανθρώπινη φωνή, η μουσούδα και το νιαούρισμα όπως το τέντωμα της κοιλιάς, μου έδειχναν πως είναι εκεί.

Δεν τα κατάφερε η γιαγιά μου. Την πρόδωσε η ασθενική της καρδιά, έφυγε μετά από λίγες ημέρες. Την έκλαψα, την αποχαιρέτησα με την έννοια της σωματικής της παρουσίας, αφού μέσα στην ψυχή μου ζούσε και δεν ασθένησε ποτέ.

Εκείνος ο γάτος όμως  ήταν πάντα εκεί. Δίπλα μου. Δε με άφησε στιγμή, σα να είχε καταλάβει πως περνούσα κάτι σοβαρό και δεν έλεγε να φύγει μακριά. Πόση στήριξη, πόση χαρά μου πρόσφερε!

Και έπειτα, σε βλέπω εσένα να τα χτυπάς και να τα δηλητηριάζεις.

Που μέσα στη σιωπή, ακούστηκε εκείνη η φωνή του γάτου, η δυνατότερη όλων τελικά…

 

Πηγή: characters.gr

By mycat

Κάπως έτσι θα έμοιαζε μια αιλουροειδής πριγκίπισσα της Disney!

Ο Sochi είναι ένας γατούλης Σιβηρίας. Ο οποίος υιοθετήθηκε κατά την διάρκεια τον Ολυμπιακών αγόνων του 2014 στο Σότσι, της Ρωσίας και έτσι στην γάτα δόθηκε το όνομα της πόλης. Είναι ένας πολύ φιλικός και κοινωνικός γάτος, που λατρεύει να πηγαίνει βόλτες και είναι ένα «δώρο» για τους φίλους της είτε ανθρώπους, είτε ζώα.

Μετά την πρώτη του βόλτα, ο Sochi «μαγεύτηκε» από τον έξω κόσμο και άρχισε να κοιτά συνεχόμενα έξω από τα παράθυρα. Από εκείνη την στιγμή, ο ιδιοκτήτης του κατάλαβε πως η γάτα του είναι μια «πριγκίπισσα της Disney». Άγρια ζώα έκαναν την εμφάνιση τους στο παράθυρο μόνο και μόνο για να «αράξουν» μαζί με τον Sochi, και κάπως έτσι έχουμε την αρσενική αιλουροειδή version της Χιονάτης!

Ο ιδιοκτήτης μετά από λίγο καιρό εγκατέστησε μια ταΐστρα για πουλιά δίπλα στο παράθυρο και μέχρι στιγμής ο Sochi είναι φίλος με ένα ελάφι, με τέσσερις σκίουρους και με πάρα πολλά πουλάκια.

Πηγή PURRWORLD

By mycat

5 Νυσταγμένες γατούλες μοιράζονται τον υπνάκο τους μαζί και είναι ότι πιο αξιολάτρευτο πράγμα υπάρχει..

Υπάρχει πάντα ένα γαλήνιο συναίσθημα όταν βλέπετε παιδιά να κοιμούνται μαζί. “Αποβάλουν” την άτακτη και παιγνιώδη πλευρά τους και ξεκουράζονται ήρεμα έτσι για αλλαγή. Αποδεικνύεται ότι δεν είναι μόνο τα παιδιά που κοιμούνται χαριτωμένα μαζί. Απλά κοιτάξτε αυτές τις γάτες να χουχουλιάζουν και να μοιράζονται τον υπνάκο τους μαζί. Αν και είναι πολύ απίθανο να κάθονται όλες τους ήσυχες, παρ΄ όλα αυτά αυτές οι γατούλες είναι αξιολάτρευτες, δεν νομίζετε;

Πηγή PURRWORLD
1 2 3 4 193
Στη μνήμη ενός γάτου
Ένα μικρούλικο γατάκι που ενθουσιάστηκε τρελά!
Η φωνή του μαύρου γάτου, Από την Μαρία Σκαμπαρδώνη
Κάπως έτσι θα έμοιαζε μια αιλουροειδής πριγκίπισσα της Disney!
5 Νυσταγμένες γατούλες μοιράζονται τον υπνάκο τους μαζί και είναι ότι πιο αξιολάτρευτο πράγμα υπάρχει..