mycatmycat


by mycat


Αναρωτιέμαι πως περνάς εκεί στον γατοπαράδεισο. Είναι όμορφα; Σου φέρονται καλά; Τρως καλά; Σε προσέχουν;

Με αφορμή τα σχεδόν δυο χρόνια που έφυγες απο κοντά μας ,σε σκέφτηκα, σε πεθύμησα και είχα την ανάγκη να σου μιλήσω.. Δε σου κρύβω πόσο μου έχει λείψει η τσαχπινία σου, η πίστη σου συντροφιά, το λαμπερό σου τρίχωμα.. τα φωτεινά σου πράσινα μάτια… η γλυκιά σου η φωνή… ο περήφανος χαρακτήρας σου.

Θυμάσαι; Δεν δεχόσουν κουβέντα… Μισούσες τη καταπίεση, λάτρευες την ελευθερία! Αχ βρε Σουπίτσα μου.. Πόσο μου έχεις λείψει… Το έλεγε η ψυχούλα σου.

Θυμάσαι; Πόσες φορές κέρδισες τη μάχη με τον δύστροπο αδέσποτο σκύλο. Σε είχε βάλει στο μάτι ο άτιμος! Αλλά εσύ πάντα έλεγες τη τελευταία κουβέντα. Οι σφαλιάρες έπεφταν βροχή!

Αχ βρε Σουπίτσα μου.. Μου έλειψε η πονηριά σου.. Θυμάσαι; Έβγαινα απο το σπίτι και ερχόσουν μαζί μου. «Κάτσε εκεί Σουπιά!» σου φώναζα. Καθόσουν στη γωνία και περίμενες να γυρίσω.. Και μόλις επέστρεφα, έστριβα στην ίδια γωνία και..Τσουπ! Με τρόμαζες ξάφνου μπροστά στα πόδια μου. Μου φαινόταν τάχα πως γελούσες παιχνιδιάρικα. Η περήφανη ουρά σου καμαρωτή με φλέρταρε καθώς τύλιγες τα πόδια μου με αυτή.

Αχ βρε Σουπίτσα… Ακόμα και όταν το σώμα σου είχε πια κουραστεί, ποτέ δε το έβαλες κάτω… Θυμάσαι;

Θυμάσαι εκείνη τη νύχτα, βροχή και παγωνιά ..”τι να σε κάνω, που θα κοιμηθείς απόψε, έτσι άρρωστη και μόνη”, αιώνιο μίσος με τα γατιά του σπιτιού, δεν ήθελες ούτε πολλά.. Μόνο εμένα λαχταρούσες, περίμενες πως και πως να κάτσω κάτω στα σκαλιά και αμέσως γινόσουν κουλούρα στην αγκαλιά μου.

Τι νύχτα κι αυτή βρε Σουπιά. Μας βρήκε το ξημέρωμα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Και εσύ ένιωθες για πρώτη φορά στη ζωή σου ασφάλεια. Ένιωθες πως είναι να σε αγαπούν, πως είναι να μη σε κλωτσάνε, να μη σε διώχνουν.. “τώρα που αρρώστησα θαρρώ πως με απεχθάνονται περισσότερο οι άνθρωποι εδώ” θαρρώ πως άκουσα πως ξεστόμισες.

Καλή μου Σουπιά.. Είχες τόσο ανάγκη απο αγάπη.. Θυμάσαι;

Θυμάσαι πως “έφυγες” εκείνο το μεσημέρι, πως έγινες αστέρι; Θυμάσαι αγαπημένη μου..;”

Άσε με να φύγω περήφανα Μητέρα, θέλω να με θυμάσαι όμορφη, λαμπερή, περήφανη, πονηρή.. παράτα με κάπου να μη βλέπει Θεός. Να μη δεις το πόνο στα μάτια μου.. Θυμάσαι μητέρα; Θυμάσαι πόσο ευτυχισμένα έλαμπα όταν σε άκουγα να με φωνάζεις; Ήσουν οτι είχα στο κόσμο!! Ήσουν η άνοιξη ήσουν ο χειμώνας ..Χειμώνας..

Θυμάσαι Μητέρα; Πρώτη φορά μου Χριστούγεννα κάτω απο τα εντυπωσιακά φώτα του ψηλού δέντρου εκεί στη γωνία.. Το άγγιζα Μητέρα… Κοιμόμουν απο κάτω σαν να ζούσα τη δική μου Γέννηση.. Ήταν αλήθεια.. Δε το έβλεπα κρυφά στο παράθυρο, κουλουριασμένη σε μια ζέστη μηχανή αυτοκινήτου. Δεν ήταν όνειρο.. Ήταν τα πιο ευτυχισμένα Χριστούγεννα της ζωής μου! Τα πρώτα και τα τελευταία μου. Θυμάσαι Μητέρα;

«Κράτησε με στην αγκαλιά σου. Ήρθε η ώρα να φύγω. Να ξεκουραστώ. Μη μ’ αφήσεις ξανά μόνη. Όσο και να στο ζητάω. Ήρθε η ώρα να φύγω.. Ήρθε η ώρα να φύγω ευτυχισμένη. Μη κλαις Μανούλα. Δε πονάω πια.»

Αγαπημένη μου Σουπιά… Θυμάσαι…;

Δελημιχάλη Δήμητρα
mycat
About mycat

Αγαπημένη μου Σουπιά